« powrót do listy artykułów

Duża papuga - wymagający pupil

Dodano: 13:37:52 05-07-2011

Panuje obecnie moda na duże, egzotyczne, kolorowe papugi. Prawie każdy może sobie sprawić takiego ptaka, ale tylko niewielu nowych właścicieli zdaje sobie sprawę, że kupno papugi wiąże się z wielką odpowiedzialnością. W przeciwieństwie do papużek falistych, nimf czy nierozłączek duża papuga jest wyjątkowo wymagającym pupilem. Jeśli decydujemy się trzymać jednego ptaka to musimy mieć na uwadze, że papuga będzie oczekiwała ciągłego zainteresowania z naszej strony. Jeśli nie będziemy jej poświęcać wystarczająco dużo uwagi, będzie się o nią domagać ciągłymi wrzaskami, dzwonieniem dzwoneczkiem czy też inną ulubioną zabawką. Może to się okazać bardzo uciążliwe, szczególnie dla naszych sąsiadów. Jeśli mamy absorbującą pracę nie będziemy dobrym kandydatem na opiekuna dużej papugi. Nie wszyscy też wiedzą, że takie papugi są długowieczne, będą więc naszym pupilem przez wiele lat. Amazonka niebieskoczelna (Amazona aestiva) żyje średnio 40 lat, a żako (Psittacus erithacus) nawet 50 lat. Papuga przeważnie przyzwyczaja się do jednego opiekuna (najczęściej jest to osoba poświęcająca pupilowi najwięcej uwagi), ale nieraz ptak wybiera sobie sam opiekuna, okazując jemu właśnie swoje względy, innym członkom rodziny okazując równocześnie niechęć.

Mając świadomość wszystkich za i przeciw posiadania dużej papugi następnym krokiem jest wybór gatunku ptaka. Zależy on nie tylko od naszych upodobań i oczekiwań, ale także od wielkości pomieszczenia, którym dysponujemy. Jeśli kryterium wyboru ma być umiejętność naśladowania ludzkiej mowy to proponuję zastanowić się nad amazonką (szczególnie amazonka niebieskoczelna i amazonka żółtogłowa), żako, kakadu czy arą błękitną. Młode ptaki (do roku) szybciej nawiązują kontakt i łatwiej się uczą, w przeciwieństwie do osobników dorosłych, które oswajają się dłużej i często są nieufne. Aby wybrać odpowiedniego osobnika należy się przyjrzeć jego oczom, które u większości młodych ptaków są ciemne, a ostateczną barwę nabierają mniej więcej po roku (np.: dorosłe żako mają żółte tęczówki, które u młodych są jednolicie ciemne). Lepiej kupić ptaka od zaufanego hodowcy, który udzieli nam informacji o wieku i pochodzeniu ptaka. Pupila powinniśmy wybierać sami (nie ulegając namowom sprzedawcy czy hodowcy). Zdrowa papuga ma szeroko otwarte oczy i interesuje się otoczeniem. Chętnie pobiera pokarm i pije wodę. Często czyści swoje pióra, która są lśniące i przylegające do ciała. Oddycha miarowo i bezgłośnie (z zamkniętym dziobem).

Kiedy przywieziemy już ptaka do domu musimy dać mu trochę czasu na przyzwyczajenie się do nowego otoczenia. Powinniśmy dać pupilowi kilka dni spokoju i nie okazywać mu w tym czasie zbyt wiele zainteresowania, gdyż może go to zestresować i znacząco opóźnić proces oswajania. Najważniejszym, nieodzownym elementem w oswajaniu dużej papugi jest cierpliwość. Na domowych pupili najlepiej nadają się papugi sztucznie odchowane przez człowieka. Taki ptak jest oswojony i sam się domaga częstego kontaktu z człowiekiem. Musimy mieć świadomość, że tylko niewielu hodowców oferuje takie ptaki, znacznie częściej możemy kupić osobnika nigdy nie oswajanego lub dorosłego odłowionego w jego naturalnym środowisku (szczególnie jeśli kupujemy ptaka ze sklepu zoologicznego). Jeśli nabyliśmy właśnie takiego pupila to dzieli nas długa droga do wspólnych spacerów z papugą na ramieniu. Zaufanie należy zdobywać stopniowo. Pierwszym etapem są czynności przy klatce nie powodujące u ptaka stresu (sprzątanie klatki, wymiana wody, karmy, zawieszanie nowych zabawek). Przy ich wykonywaniu powinniśmy zachowywać się spokojnie, poruszać powoli i łagodnym głosem przemawiać do ptaka. Kątem oka musimy go zawsze obserwować, aby na czas dostrzec że ptak jest bardzo niezadowolony z naszej obecności i może szykować się do ataku. Jeśli już uda nam się zaobserwować jakie smakołyki ptak lubi najbardziej, możemy je wykorzystać w następnym etapie oswajania. Papuga szybko uczy się zabierać smakołyk z rąk opiekuna (początkowo smakołyk podajemy przez pręty klatki). Dzięki tej sztuczce ptak będzie cieszył się na nasz widok i chętnie podchodził w naszym kierunku. Teraz możemy próbować delikatnie podrapać go po głowie. Jeśli ptak ma ochotę na taką pieszczotę sam lekko pochyla głowę. Drapanie nie powinno być zbyt długie, gdyż po pewnym czasie zaczyna nużyć ptaka. Aby uniknąć nagłego ataku musimy nauczyć się odpowiednio odczytywać mowę ciała ptaka. Kiedy pupil jest przestraszony prostuje się, ze ściśle przylegającymi piórami i szeroko otwiera oczy. Natomiast kiedy jest nastawiony agresywnie i szykuje się do ataku lekko się pochyla i stroszy pióra, jego źrenice kurczą się i rozszerzają. Papugi czubate stawiają też czub na głowie. Nie możemy mylić takiego zachowania z oznaczającym coś zupełnie odwrotnego ,,miganiem oczami". Jest to rodzaj zachowania obserwowany zwłaszcza u amazonek. Często jest to wstęp do łączenia się ptaków w pary. Ptak kurczy i rozszerza źrenicę oka, a jego tęczówka staje się momentami jeszcze bardziej kolorowa. Podobne zachowanie można obserwować, kiedy ptak bawi się ulubioną zabawką, jest to sygnał wielkiego zadowolenia. Teraz możemy już pomyśleć o wspólnych spacerach po mieszkaniu z pupilem na ramieniu. Przed pierwszym takim spacerem dobrze będzie podciąć papudze kilka lotek pierwszego rzędu, uważając, aby rosnące pióra przycinać powyżej unaczynionego miejsca. Prawidłowo wykonany zabieg jest zupełnie bezbolesny. W ten sposób została czasowo upośledzona zdolność lotu i nie musimy się obawiać, że podczas spaceru przestraszony ptak np.: zderzy się z szybą, czy wyleci przez otwarte okno. Kolejnym etapem w zdobywaniu zaufania naszego pupila jest podstawianie mu drążka, chętnie na niego wejdzie (w ten sposób znajdzie się poza klatką). Następnym razem możemy spróbowac zamiast drążka podsunąć nasz palec, ptak będzie to kojarzył z wypuszczeniem z klatki i jest spora szansa, że się skusi i wejdzie na palec. Oczywiście wszystkie postępy nagradzamy ulubionym smakołykiekm. Teraz możemy obnieść go pomału po całym mieszkaniu, aby się z nim zapoznał. Na pupila swobodnie poruszającego się poza klatką czyha wiele niebezpieczeństw. Po części wynikaj one z natury dużych papug, które są bardzo inteligentne i jeszcze bardziej ciekawskie. Często interesują się kablami, gniazdkami elektrycznymi, chcą spróbować gorącej herbaty czy naszego obiadu. Dlatego ptak poza klatką zawsze powinien być pod opieką. Po takim spacerze ptak powinien wrócić do klatki i jak się okazuje wyjęcie pupila z klatki wcale nie było takim wyzwaniem jak nakłonienie go aby sam tam wrócił. Podczas prób zamknięcia pupila w klatce, ten zaczyna dziobać i uciekać. Pupila należy karmic zawsze w klatce, aby chętnie tam przebywał i wracał po spacerze. Ptak musi czuć, że klatka jest jego domem, w którym czuje się bezpiecznie i nie nudzi się podczas naszej nieobecności. do tego służą zabawki, możemy je kupić, albo zrobić sami. Ptaki uwielbiaja łańcuszki, dzwoneczki, grzechotki, piszczące pluszaki, plastikowe nakrętki, tekturowe pudełka. Także kolby z prosa i np.: suszonych owoców sprawsdzają się jako zabawka i przysmak. Ptak przeważnie ,,pracuje" nad kolbą aż rozkruszy całe proso, a wybrane ulubione owoce przy okazji pozjada. W ten sposób ptak bawi się i tak bardzo nie odczuwa tęsknoty pod naszą nieobecność. Nie musimy się obawiać, że ptak podczas takiej zabawy pozjada np.: tekturę czy plastikowe elementy nakrętek. Duże papugi doskonale odróżniają rzeczy jadalne od niejadalnych. Mam nadzieję, że ten artykuł okaże się źródłem inspiracji dla osób rozważających kupno dużej papugi. Tym właśnie osobom życzę dużo cierpliwości, gdyż własnie cierpliwość jest kluczem do oswojenia ptaka. Życzę także dużo radości z wspólnej zabawy z pupilem.



gabinet weterynaryjny

Gabinet weterynaryjny PAZUR

tel. 793 719 016, 794 510 900

email: kontakt@pazur.com.pl

ul. Berlinga 1/26 Olsztyn

PON-PT od 12:00 do 19:00

SOBOTA od 11:00 do 15:00